Osnivanje Osmanskog carstva
Osman I bio je rodonačelnik vladajuće dinastije Osmanlija i osnivač države Osmansko carstvo u Maloj Aziji, krajem XIII veka. Po njemu je narod dobio naziv Turci Osmanlije.
Osvajanje Evrope
1354.godine Turci Osmanlije osvajaju prvo uporište u Evropi – Galipolje. Prestonicu države iz Burse (Mala Azija) prenose u Jedrene (Evropa). Tada, od XIV do kraja XVII veka, Osmansko carstvo se širi i jača svoju moč i postaje neprikosnoveni gospodar jugoistočne Evrope i nastavlja da se širi ka srednjoj Evropi.
Mehmed II osvajač (1451.-1481.)
1453. godine osvaja Vizantiju, pada Carigrad, i to je bio kraj Istočnog Rimskog carstva. Carigrad postaje prestonica moćnog Osmanskog carstva.
Za vreme vladavine Mehmeda II donet je zakon da novi sultan, po stupanju na presto, pogubi svu svoju braću i njihovu decu. Kasnije je ovaj običaj zamenjen doživotnim zatočeništvom u kafezu, bez mogućnosti da izlaze i da imaju potomstvo. Od stalnog straha od pogubljenja, mnogi su patili od duševnih bolesti.
Selim I (1512.-1520.)
Početkom XVI veka osvaja Egipat, Siriju i Palestinu, kao i svete islamske gradove – Meku i Medinu.
Sulejman I veličanstveni (1520.-1566.)
Za vreme njegove vladavine Osmansko carstvo bilo je na vrhuncu moći. Osmanska država se, na kraju njegove vladavine, prostirala od Ugarske do Persijskog zaliva zahvatajući teritorije se na tri kontinenta – Evropa, Azija i Afrika.
1521. – Osvaja Beograd, najznačajniju tvrđavu na južnoj granici Ugarske.
1522. – Osvaja Rodos koji je bio od velikog značaja zbog svog položaja u istočnom sredozemlju.
1526. – Bitka na Mohaču. Turska je zadala veliki poraz Mađarima. Ugarska vojska je bila uništena , a kralj Lajoš II stradao je prilikom bekstva sa bojnog polja. Ostaci Ugarske pripojeni su Habzburškoj monarhiji koja je postala brana daljem prodoru Osmanlija ka zapadu Evrope.
1529. – pokušao je da osvoji Beč, ali je opsada bila neuspešna.
U narednim godinama sultan je pokorio veći deo Ugarske, a Habzburzima je ostao samo severozapad zemlje.
Državno uređenje Osmanskog carstva
Osmansko carstvo je, po uređenju, bilo apsolutistička monarhija kojom je vladao sultan, koji je imao neograničenu i potpunu vlast. Sultan je posedovao svu zemlju, ubirao je poreze i odlučivao o ratu i miru.
Vladara je, u vođenju državnih i vojnih poslova, zamenjivao njegov prvi ministar – veliki vezir. On je bio na čelu vezira – Visoka porta ili Divan.
Sultan je donosio zakone – kanune, a postojalo je i versko pravo – šerijat, zasnovano na Kuranu. Prema kanunima i šerijatu sudile su sudije – kadije.
Teritorija države bila je podeljena na beglerbegluke ili pašaluke, kojim je upravlja beglerbeg ili paša. Oni su se dalje delili na sandžake kojim su upravljali sandžakbegovi , a oni na nahije. U sandžaku su postojali sudski okruzi – kadiluci.
Religija i društvo
Islam je bila zvanična vera u Osmanskom carstvu, muslimani su bili većinsko, povlašćeno stanovništvo. Samo muslimani su mogli da obavljaju državne i vojne službe. Nemuslimani (Hrišćani i Jevreji), mogli su da zadrže svoju veru, ali su bili u potčinjenom položaju u odnosu na muslimane. Plaćali su veći porez, zabranjeno im je bilo da poseduju oružje, kao ida nose istu odeću kao muslimani.
Osmansko carstvo je imalo disciplinovanu vojsku koja se delila na spahije i janičare.
Spahije su bili teško naoružana konjica. Dobijali su na korišćenje posed – timar ili spahiluk. Zbog toga se osmanski feudalni sistem nazivao timarski sistem.
Janičari su bili elitne jedinice osmanske pešadije. Stajaća vojska koja je dobijala redovnu platu u novcu. Živeli su u posebnim kasarnama gde su se od malena učili ratničkim veštinama.
Viši sloj društva činili su vojni i državni službenici. Oni nisu plaćali porez i bili su vladajući deo osmanskog društva.
Niži sloj drštva činila je raja. Morali su da plaćaju harač i imali su radnu obavezu – kuluk.
Danak u krvi bila je najteža obaveza koju je imala hrišćanska raja. Na svakih nekoliko godina bio je vršen odabir muške hrišćanske dece. Odvodili su ih od kuće, prevodili ih u islam i kasnije ih slali u dvorske službe ili u janičare.